Bursam da geçireceğim son yıllarım belkide önümde. Düşündükçe ayrılmayı buralardan içim sızlıyor. Memleketimden, doğup büyüdüğüm yerden, aşından yediğim suyundan içtiğim
Bursam’dan ayrılmak… çok ama çok zor geliyor...
Benim içinde bulunduğum hislerde kaybolanlar var, biliyorum. Hem de azımsanmayacak sayıda bu insanlar. Ama katlanabilecek kadar güçlü olanlarda var.
Onlara şaşırıyorum. Nasıl başa çıktıklarını düşünüyorum.
Sonra yüreğim dile geliyor.”Cevaplarını bende ara.” Diyor.
Yüreğimin sesine kulak kesiliyorum.”Geçmişini düşün. Hani bir kız sana saldırmıştı ahlaksızca ama sen ona asaletinden cevap dahi vermemiştin.
Kim verdi sana karşısındakinin hatasına hata eklememeyi ya da ne bileyim kim verdi senin kalbine bu vatan aşkını, insan sevgisini, imkansızları dahi mümkün görebilecek bir karakter kuvvetini, tabuları yıkabilecek gücü kendin de bulmanı. Kim verdi? Kim yetiştirdi seni Osmanlı Ruhuyla.”
Cevaplar hep Bursa çıkıyor. Beni ben yapan o.Hırslı, azimli ve sevgi dolu yapan.
Ve anlıyorum ki Bursa aslında benim yüreğimde, aklımda ve her zerremde.
Nereye gidersem gideyim. Aslında o hep benle.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
yorumlarını bekliyorum.